Bokomtale: Birgit Alm. Endelig skal vi le

Innhold

Birgitt Alm (f. 1967) er litteraturvitar og busett i Oslo. «Endelig skal vi le» er den første romanen hennar. Ho tek her for seg eit aktuelt tema, nemleg fattigdom i Norge.

Romanen handlar om korleis det er å vere fattig åleinemor i dagens velstandssamfunn. Vi møter Elinor i det ho og gutungen, i romanen kalla Ungen, nettopp har flytta til ei sokkelleiligheit i ein velståande del av Oslo. Ho har flytta dit fordi ho har klart å få friplass til guten på Steinerskolen. Jakta på ein bustad ho kan ha råd til å leige har vore lang. No må ho ta til takke med ei knøttlita, mørk leiligheit med mugg og maur i skapa.

Elinor har trass i gode oppvekstkår, hamna i fattigdom. Ho er student på avklaringspengar frå NAV, og ho og ungen må greie seg på dette, pluss barnebidrag og barnetrygd. Det er ein dagleg kamp for å ha pengar til det aller mest nødvendige. Elinor er sint og bitter, men ho let seg ikkje knekkje. Ho er stolt og vil ikkje be foreldra eller andre om hjelp. Å stå i kø på Fattighuset for å få mat og klede er ikkje noko alternativ for henne. Viss nokon såg henne der ville det ikkje vere til å bere. Ho kjenner på den sosiale skamma ved å vere fattig og annleis enn dei andre foreldra på Steinerskolen. Det er særleg sårt for henne at også ungen begynner å skjøne at dei ikkje har det heilt som dei andre.

«Endelig skal vi le» gir eit svært konkret og detaljert blikk inn i kvardagen og kampen til ei som står på utsida av velstands-Norge. Det er ganske traurig, men forfattaren brukar også ein del humor, - ein humor av det meir beiske slaget, rett nok. Boka verkar truverdig, og er lettlesen.

(LV)

Bestill boka

Romanen finnst også som e-bok.

Fant du det du lette etter?

Takk for din tilbakemelding

Hva forsøkte du å finne?